In de zorg en dienstverlening hoor je het vaak: "Ach, ik kan wel wat hebben" of "Ik trek het me niet zo aan." Maar wist je dat het begrenzen van ongewenst gedrag een teambelang is, en niet alleen een persoonlijke keuze.
De 'olifantenhuid' valkuil.
Medewerkers die al jaren op dezelfde afdeling werken, ontwikkelen vaak een enorme 'olifantenhuid'. Ze zijn gewend geraakt aan die ene brutale opmerking of die net iets te directe aanraking van een bewoner of gast.
Voor hen voelt het misschien niet eens meer als grensoverschrijdend.
Maar daar zit precies het risico!
Wanneer een ervaren collega bepaald gedrag laat passeren, wordt dat de nieuwe 'norm'.
Een jonge, nieuwe collega die vol enthousiasme begint, kan vervolgens behoorlijk schrikken van datzelfde gedrag.
Als zij ziet dat ervaren collega's er niets van zeggen, voelt zij zich onveilig en durft ze haar grens niet aan te geven.
Het resultaat? Een onveilige leeromgeving en een grotere kans op uitval.
Waarom begrenzen móét (ook als je het zelf wel trekt)
Soms moet je een grens aangeven bij een ander, ook al raakt het jou persoonlijk niet.
Waarom?
Om de norm te bewaken: "Dit is hoe we hier met elkaar omgaan."
Om je (nieuwe) collega's te beschermen.
Om duidelijkheid te scheppen naar de bewoner of gast:
Grenzen zijn niet persoonlijk, ze zijn professioneel.
Maak daarom juist teamafspraken: De basis van veiligheid:
Wat tolereren we wel en wat absoluut niet?
Hoe vangen we elkaar op als iemand over een grens gaat?
Hoe steun je die nieuwe collega die nog geen 'olifantenhuid' heeft (en die hopelijk ook niet hoeft te krijgen)?
Door samen één lijn te trekken.
Hebben jullie binnen het team al duidelijke afspraken over waar de grens ligt? Of merk je dat de 'olifantenhuid' soms in de weg zit?
